Wracam po dłuższej przerwie. Ostatni czas nie był dla mnie łaskawy – mimo że obiektywnie w moim życiu dzieje się wiele dobrego, moja głowa zafundowała mi stan, który najlepiej opisuje słowo „zatyczka”.
Zabieram Was na spacer po wyjątkowym dla mnie miejscu – stawach w Leśnicy we Wrocławiu. Opowiadam o wiecznym remoncie mieszkania, opiece nad synem Tadziem, poczuciu winy, które potrafi paraliżować, oraz o mojej największej pasji: chodzeniu po taśmie slackline nad wodą (waterline).
Krytyczna analiza i informacja zwrotna (Gemini 3.8 Thinking)
Samowolna modyfikacja farmakoterapii (07:45): Najbardziej alarmujący moment w nagraniu. Zmiana dawek leków psychotropowych na podstawie subiektywnej interpretacji snu to podręcznikowy przykład zacierania się wglądu chorobowego (insight). Samodzielne odstawianie lub redukowanie leków przeciwpsychotycznych i normotymicznych gwałtownie podnosi ryzyko nawrotu psychozy i załamania afektywnego. Obszerne metaanalizy dotyczące leczenia podtrzymującego w zaburzeniach ze spektrum schizofrenii i zaburzeniach schizoafektywnych (m.in. klasyczna metaanaliza
Leucht et al., The Lancet, 2012 Błędne koło „kwestii woli” i toksyczne porównania (06:40): Porównywanie swojej depresji do osoby po ciężkich poparzeniach i stawianie pytania „ile w tym mojej woli?” jest poznawczą pułapką, która pogłębia epizod depresyjny. Badania neurobiologiczne nad objawami ubytkowymi i depresyjnymi w zaburzeniach schizoafektywnych (
Barch & Dowd, Schizophrenia Bulletin, 2010 Autostygmatyzacja w roli ojca i partnera (03:30): Nazywanie siebie „darmozjadem” przy jednoczesnym sprawowaniu codziennej, bezpośredniej opieki nad dzieckiem to czysta internalizacja stygmatu społecznego (self-stigma, opisywana m.in. przez
Corrigan et al., World Psychiatry, 2012
Pełna transkrypcja nagrania
[00:01 – 00:49] Wstęp i stan psychiczny
Spróbujmy. Ostatni czas nie jest dla mnie za dobry, mimo że życie traktuje mnie – obiektywnie patrząc – bardzo dobrze. Moja głowa za to tego nie robi. Brodzę w myślach, a raczej w ciągłych, niedokończonych zdaniach w głowie. Jestem, ale jakby mnie nie było. Zacinam się. Stąd też to wideo będzie zbiorem osobnych zdań, do których dochodzę dopiero po jakimś czasie myślenia. Mam nadzieję, że mimo wszystko nie będzie się oglądało tego źle.
[00:50 – 03:00] Stawy w Leśnicy i wieczny remont
Jestem w pięknym miejscu we Wrocławiu, nad jednym z dwóch leśnickich stawów. Jest to miejsce, w którego pobliżu mieszkałem przez pierwsze lata mojego życia, darzę je dużym sentymentem. Piękne mieszkanie rodzinne jest teraz moje. Jest ono w stanie wiecznego remontu i myślę o tym – w zasadzie już postanowiłem – że jak doprowadzę je do jakiegoś stanu czystości, to je sprzedam. Nie mamy pieniędzy na remont – mówię to w imieniu mojej rodziny, która wspierała mnie w tym przedsięwzięciu. Gdzieś stanęliśmy nawet nie w połowie drogi, bo budynek jest stary, niemalże walący się, wielorodzinny, co nie ułatwia sprawy z jego modernizacją. Posiadanie tego mieszkania jest źródłem jakiejś mojej majętności, ale też trochę utrapieniem. Spędziłem tutaj mnóstwo czasu, mnóstwo wysiłku włożyłem w to, żeby częściowo samodzielnie, częściowo z pomocą, częściowo przez straszne ekipy budowlane, które zawalały różne rzeczy, robić ten remont, martwić się przeciekami, niedoskonałościami czy wadami i płacić za duże pieniądze w stosunku do tego, co zostało zrobione.
[03:01 – 04:39] Sytuacja rodzinna, poczucie winy i depresja
Wspomniałem, że moje życie traktuje mnie bardzo dobrze pod względem materialnym. Mogę powiedzieć w zasadzie, że moja partnerka, z którą mam cudownego chłopaka, Tadziaka, traktuje mnie bardzo dobrze finansowo, ponieważ dobrze zarabia. To sprawia, że ja mogę zajmować się dzieckiem – to jest teraz moje główne zajęcie i nie muszę martwić się o pieniądze. Jest to na pewno błogosławieństwo, chociaż z drugiej strony czasem przysparza mi wstydu, że jestem darmozjadem, że w zasadzie na to nie zasługuję. Czasem zwalnia mnie to z obowiązku robienia czegokolwiek, więc jestem w stanie pauzować, nie wymuszać na sobie żadnej aktywności i nie podejmować działań, co skutkuje lub jest czynnikiem napędzającym depresję. Niedawno dowiedziałem się, że w zaburzeniu schizoafektywnym, które mam, charakterystyczne jest to, że okresy depresji są trzy razy częstsze niż okresy manii. Włączyłem słuchawkę, mam nadzieję, że będzie mnie teraz lepiej słychać.
[04:40 – 06:39] Zbieranie śmieci i pasja do waterline'a
Chodzę tutaj sobie, zbieram śmieci, co może świadczyć o tym, że lubię to miejsce. Darzę je ogromnym sentymentem i miłością, ponieważ to także przestrzeń, w której uprawiam moje hobby w lecie. Rozpościeramy – robię to z ekipą ludzi – slackline z jednego brzegu na drugi, o długości około 90 metrów. Taki slackline nad wodą nazywa się waterline'em. Próbuję swoich sił; raz udało mi się przejść tę odległość całą, parę lat temu. Mam z tego dużo zabawy, spędzając czas ze znajomymi. Robię to, jak mam dobry nastrój, bo w depresji ciężko jest robić cokolwiek sensownego. Swego czasu udało mi się przeskoczyć po tej barierce – zobaczymy, czy teraz uda mi się przejść, trzymając telefon w ręce. Zrobiłem trochę bujania, nie wiem, czy cokolwiek widać. Za mną widać drugi staw leśnicki. To jest namiastka mojej pasji, mojego sportu, który uprawiam już nie z taką częstotliwością jak kiedyś, ale wciąż określiłbym to jako hobby numer jeden w moim życiu.
[06:40 – 07:44] Porównywanie się i pytanie o wolę
Zdecydowałem się nagrywać tak trochę od czapy. Zmotywował mnie filmik z chłopakiem, który ma ogromny defekt twarzy i ciała, bo przeżył wybuch samochodu. Nagrał film, który cieszy się dużą popularnością, mówiąc szczerze o tym, jak idzie przez życie i nie poddaje się mimo trudności i wyglądu. To, co przychodzi na myśl: skoro on z tym, co przeżył, sobie radzi, to czemu ja mam sobie nie radzić? Czemu mam trwać w depresji? Ile w tym mojej woli, ile zależy ode mnie w tym stanie?
[07:45 – 09:50] Manipulacja lekami i stan stuporu
Chcę również powiedzieć o tym, że trochę się boję, bo w ostatnich tygodniach namieszałem z lekami. Było to motywowane – jak to określiłem mojemu psychiatrze w liściku – bacznym zinterpretowaniem snu, który miałem. Boję się, że zrobiłem coś ze swoim mózgiem, co nazywa się rozregulowaniem osi neuroprzekaźników, i że teraz będzie mi się gorzej żyło. Teraz jest na tyle dobrze, że nagrywam, ale ostatni czas – w zasadzie ostatni tydzień lub więcej – byłem w stanie, który nazwałbym stuporem. Było mi ciężko, mój mózg nie mógł wypocząć mimo tego, że spałem bardzo długo. Byłem w dziwnej depresji, jakiej nigdy wcześniej nie miałem. „Zatyczka” – to jest dobre słowo. Byłem zatkany i uwięziony w myślach, które nie były wypowiedziane. Nie mogłem określić tego, co się ze mną dzieje, mogłem jedynie czuć, że jest coś bardzo nie tak. Mimo to minimum obowiązków – opiekę nad Tadziem i zrobienie śniadania dla rodzinki – wykonywałem.
[09:51 – 13:30] Przestrzeń Leśnicy i powrót myśli
Teraz jest lepiej, otwieram gębę w pięknym miejscu, które znam, lubię i które ostatnio zmodernizowano, naprawiając mosty i barierki. Dużo dobrego się tu dzieje, gdyby tylko ludzie tak nie śmiecili. Trochę się rozwodzę, robię dużo dygresji. Ciekawe, czy ktoś to będzie oglądał w całości. Skoro nie odzywałem się ponad rok, to może osoby, które ciekawią się moją osobą, zainteresuje to, co u mnie słychać. Polecam czynienie świata piękniejszym poprzez zbieranie odpadków. Dziwię się, że jest tak mało ludzi w słoneczne popołudnie, ale dzięki temu nie mam oporów, żeby nagrywać. Miałem duży opór, żeby chwycić telefon, ale teraz już jakoś płynie. Znalazłem sposób: pauzuję w momencie, gdy zawiesza mi się myśl, i wracam do filmowania, kiedy przyjdzie to, co chcę wypowiedzieć. Kaczuchy sobie żyją, niczym się nie martwią – fajnie być kaczuchą. Powstała tu nowa infrastruktura grillowo-ogniskowa, solidniejszy stół w miejscu wcześniejszych dewastacji.
[13:31 – 14:55] Miejsce na waterline i nadwydajność myślowa
Zaraz wam pokażę miejsce, w którym rozwieszamy waterline. To jest drzewo z systemem naciągowym, a taśmę prowadzimy na drugą stronę – około 90 metrów linii nad wodą, więc jak się spada, wpada się do wody. Zrobili też fajny mostek, wcześniej brodziło się w kanale, by przejść na drugą stronę. Może nagrywanie będzie teraz moim sposobem wyrażania siebie i krystalizowania myśli w momencie, gdy jakaś przychodzi. Tych myśli mam mnóstwo i jeśli nadwydajność myślowa istnieje, to na pewno jestem jej posiadaczem.
[14:56 – 16:21] Spojrzenie na dom i zakończenie
Tutaj w tle widać mój przybytek – mieszkanie na podwyższonym parterze z wejściem przez pordzewiałą bramkę od strony stawu. Ogród jest zaniedbany, ale przed sprzedażą zamierzam włożyć w niego trochę czasu. Oto przybytek wiecznego remontu od strony wejścia. Dajcie znać, czy chcielibyście zobaczyć więcej tego budynku i dowiedzieć się, z czym się to wiąże. Wracam do mojego drugiego mieszkania bliżej centrum Wrocławia. Dziękuję wam za uwagę, dzięki, że dotrwaliście do końca i dzięki za to, że jesteście.
Komentarze
Prześlij komentarz